Yεnεές - Artists Converge for a Philanthropic Cause

Ο όρος «yεnεα», προσδιορίζει, την καταγωγή, την εθνικότητα, την ηλικία, τη γέννηση. Τα άτομα κάθε γενεάς χαρακτηρίζονται από κοινά κοινωνικοπολιτικά βιώματα. Ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί γενικότερα ως μέτρο χρόνου αναφορικά με παρελθοντικές ή μελλοντικές εποχές. Αξίζει να σημειωθεί πως τέσσερις γενεές καλύπτουν το διάστημα ενός περίπου αιώνα. Το χρονικό αυτό όριο στο πέρασμα του χρόνου, σύμφωνα με τους ειδικούς, εξαιτίας της καταιγιστικής τεχνολογικής και κοινωνικής εξέλιξης, αρχίζει να μικραίνει σημαντικά, χωρίς όμως να είναι δυνατόν να προσδιοριστεί ακόμα το ακριβές εύρος του.
Με βάση την έννοια του όρου, κάθε «yεnεα» καλλιτεχνών δίνει το δικό της στίγμα στο χρόνο, μέσα από τον τρόπο έκφρασής της, αφήνοντας τα μηνύματα της στις επόμενες γενεές, αποτυπώνοντας τις σκέψεις, σε κάθε είδους υλικό, τεχνική και μέσο απόδοσης της τέχνης τους. Οι καλλιτέχνες θέλουν να δείξουν, να μοιραστούν με το κοινό την ενέργεια, τη σκέψη, αυτό που νοιώθει η ψυχή τους, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται και βιώνουν τον κοινωνικό περίγυρό, μέσα από τον αυθορμητισμό, το θάρρος αλλά πολλές φορές και τη μοναχικότητα, η οποία τους διακρίνει.
Αν αντιπροσωπευτικά δείγματα καλλιτεχνών διαφόρων γενεών συναντηθούν σε ένα χώρο, θα έχουν να διηγηθούν μέσα από το έργο τους, ένα πέρασμα στο χρόνο, χωρίς αυτό να αποτελεί απαραίτητα μια συνέχεια ανάμεσα στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Μια διήγηση του χθες και του σήμερα μέσα από τη διαφορετική αντίληψη του ψυχισμού τους. Μια εναλλακτική οπτική, ένα παζλ διαφορετικών γενεών καλλιτεχνών, μέσα στο οποίο συνυπάρχουν, η ιδιαιτερότητα της τέχνης του Βλάση Κανιάρη, που μεταμορφώνει το τυχαίο αντικείμενο σε σημαντικό, ψιθυρίζοντας την όποια προσωπική ιστορία μέσα από τα πολιτικοκοινωνικά γεγονότα. Οι προσωπικές αναμνήσεις και οι καθημερινές φευγαλέες εικόνες του Γιάννη Αντωνόπουλου αλλά και η αστείρευτη δίψα του για εξειδικευμένες γνώσεις επάνω στην κατανόηση γραφών, συνομιλούν με την αφήγηση του φαντασιακού λεξικού των καθημερνών βιωμάτων και των παιδικών αναμνήσεων της Μαριλίας Κολυμπίρη και συναντούν τις αναμνήσεις της Κατερίνας Βέλλιου. Αναμνήσεις που σαν ορμητήριο έχουν τις μήτρες αποτυπώσεων της περιπλάνησης στους δρόμους αλλά και των αποσκευών της, οι οποίες διασκορπίζονται άτακτα στο χώρο. Μια ουσιαστική πορεία μέσα στο χωρόχρονό, η οποία λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους καλλιτέχνες αλλά και στο ίδιο το έργο.
Εκεί, που συναντά κανείς ρεαλιστικές αποτυπώσεις καθημερινών οικείων αντικειμένων, όπως των αποθηκευμένων νοσταλγικών αναμνήσεων του Χρήστου Γάκα, οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με τη φωτογραφική αποτύπωση της ίδιας της πόλης, της Κατερίνας Γεωργοπούλου, όπου η προβολή του υδάτινου στοιχείου συναντά τον κινούμενο ουρανό, όσο και η υδάτινη βουτιά της, στη σύγχρονη πραγματικότητα. Μια κατάδυση στο γλυπτικό και χαρακτικά φωτεινό μικρόκοσμο της Ειρήνης Γεωργοπούλου. Έναν μικρόκοσμο γεμάτο συμπλέγματα άμορφων μορφών που προσπαθούν διερευνήσουν τη σχέση του πραγματικού και του φανταστικού, της παρουσίας και της απουσίας τόσο του ανθρώπινου μυαλού όσο και της ίδιας της ανθρώπινης οντότητας.
Έναν μικρόκοσμο αφηγήσεων και επαναλαμβανόμενων κινήσεων μέσω πυκνών επάλληλων στρωμάτων χρώματος που έρχεται σε επαφή με το μακρόκοσμο που μας περιβάλει και αναπάντεχα συνυπάρχει με το στίγμα της αποτύπωσης της αναπνοής του μικρόκοσμου του Πάνου Φαμέλη και κατ’ επέκταση του συμπλέγματος των γεωμετρικών τρισδιάστατων εγκαταστάσεων που χαρακτηρίζονται από ισορροπία. Μια ισορροπία όπου διαταράσσεται από τη νεανική οπτική αποτύπωση, των σύγχρονων γεγονότων της Καλλιόπης Παυλίδη, που δεν σταματούν να απασχολούν το κοινωνία και τείνουν σε μια πύκνωση γεγονότων αλλά και συναισθημάτων, όπως οι προοπτικά αποδομένες αλλεπάλληλες στρώσεις καπνού επάνω σε χαρτί του Πάνου Κομπή, οι οποίες δημιουργούν την ανάγκη για διέξοδο, για αναπνοή. Μια ανάσα, ένα γιγάντιο συμπαγές ατσάλινο χέρι βοηθείας του Alberto Bourdeth, που στέκει άκαμπτο να αδράξει την παραμικρή έστω ευκαιρία περισυλλογής συναισθημάτων που μπορεί τυχαία να του δοθεί, στην αφαιρετική διαδικασία και εξάχνωση των οπτικών στοιχείων του George Eynaud, τα οποία αναπάντεχα συναντούν και καταγράφουν μέσα τους το παρελθόν. Ένα παρελθόν, όπου η αθωότητα και η καθαρότητα της ψυχής, μέσω της εξερεύνησης της πρωτόγονης επαφής του ανθρώπου της Σοφίας Θεοφυλακτίδου, έρχεται να ανατρέψει μέσα από την αθωότητα της ψυχής ενός παιδιού, το οποίο σκιαγραφεί το μονοπάτι της γενιάς του και ουσιαστικά ανοίγει το δρόμο για το μέλλον. Για τη συνέχεια των γενεών, την πορεία του ίδιου του ανθρώπου που τείνει στο αύριο, που δεν γνωρίζει καλλιτεχνικά μεγέθη και σύνορα αλλά συνδέει βιώματα αποτυπωμένα σε κάθε μορφή τέχνης, σκιαγραφώντας το παρελθόν, ζώντας το παρόν και αφουγκράζοντας το μέλλον.
Το Artanc Project, αποτελεί μια δραστηριότητα της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Δράσης», που στόχο έχει την ενίσχυση νέων καλλιτεχνών στο χώρο της τέχνης, μέσα από τη συνεργασία με εδραιωμένους στο χώρο καλλιτέχνες, δημιουργώντας σχέσεις μεταξύ διαφορετικών γενεών. Η έκθεση αυτή θα χρηματοδοτήσει την πραγματοποίηση σεμιναρίων, διαλέξεων, εικαστικών εκθέσεων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων, σε συνεργασία με πιστοποιημένους φορείς εκπαίδευσης της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Συμμετέχουν:
Βλάσης Κανιάρης, Γιάννης Αντωνόπουλος, Κατερίνα Βέλλιου, Αlberto Bourdeth, Χρήστος Γάκας, Ειρήνη Γεωργοπούλου, Πάνος Κομπής, Πάνος Φαμέλης, George Eynaud, Kατερίνα Γεωργοπούλου, Σοφία Θεοφυλακτίδου, Μαριλία Κολυμπίρη, Καλλιόπη Παυλίδη.
Επιμέλεια: Πέτρος Κοσμάς, Σοφία Θεοφυλακτίδου

The term "yεnεες" with regards to a ‘contemporary’ implication, identifies the present origin, nationality, age and birth, of a multitude of people characterized by definitive collective qualities or conditions. It can be used as a tool to reflect the identity of a past era, or a compass of what lies ahead. It is worth noting that three generations was and still is the period of about a century. The exact period itself cannot be measured, but falls within reasonable time limits.
Culminating on the etymology of the term "yεnεες" each generation of artists imprints its own mark in time by way of expression, surrender of its discourse to posterity, ability to capture the invisible into visible thoughts, and critical reasoning of their usage of material, choice of medium and artistic practice. The artists, through their trajectory, want to share and exchange energy, thoughts, internal conflict, and the way they perceive and experience external social conditions through bouts of spontaneity and courage but more often through loneliness - which differentiates them as a generation.
If, however, a representative sample of artists of varying "yεnεες" converge in a single place, they have the opportunity to narrate through their work, a movement in time, without the motive to showcase a linear continuity between past, present and future, but to characterize and express their prominent diversity.

Participating Artists:
Vlassis Kaniaris, Giannis Antonopoulos, Katerina Velliou, Alberto Bourdeth, Christos Gakas, Eirini Georgopoulou, Panos Kombis,Panos Famelis,George Eynaud, Katerina Georgopoulou, Sofia Theofilaktidis, Marilia Kolympiri, Calliope Pavlides.